doorademen
ik denk dat ik verder moet en ik zeg mezelf hoe rustig zonder omwegen maar ergens blijft iets bewegen tegen mijn gedachten in een zachte trek naar wat niet meer aansluit maar wel blijft dwalen ik probeer het te ordenen in rechte lijnen maar soms komt er zo’n moment dat alles even zwaarder wordt alsof het verleden niet weg maar alleen minder diep is gaan liggen ik ga door omdat de tijd het zo wil en toch voelt elke stap alsof ik iets meeneem dat niet meer mee kan en in de trage stille tijd duwt het blijft het wrijven omdat ik nog niet los ben