mijn leven is een vergissing
ik werd geboren op een vrijdag in een ziekenhuis waar carbol de neus prikkelde linoleum glansde en zusters fluisterden in gesteven rokken en de toekomst… was al gesloten
mijn eerste woord was sorry mijn tweede was te laat
ik heb gehuild geluisterd geleerd van de wind hoe je moet verdwijnen zonder te bewegen
mensen zeggen: je moet iets van je leven maken ik heb het geprobeerd
maar het bleef een vergissing mijn leven
ik ben een voetnoot in een boek dat niemand leest een echo in een kelder zonder trap
maar ik sta op de resten van gisteren en ik lach alsof het mocht kloppen